Je inbox vol, zes tabs open en je telefoon trilt. Iemand klopt op je deur: “Heb je even?” En jij zegt: “Tuurlijk.” Maar je hoofd schreeuwt: nee. 😑

Je rent. Je lost op. Je bent beschikbaar.
Want ja, je bent de leider en iedereens steunpilaar.

Het begint met één klein woord. Hulp.
En eindigt met een lege tank.

Ik dacht ook altijd: Ik heb voor dit leven en werk gekozen. Dus moet ik het dan ook zelf kunnen dragen.

Tot de nacht dat ik mijn laptop dichtklapte, en me schaamde. Ik zou toch beter moeten weten… Niet omdat het groots was, maar omdat ik alles zelf bleef dragen. Uit principe, uit trots en omdat dat ik ‘ondernemer genoeg’ moest zijn om het alleen te fixen.

Maar hier zit het geniepige:
Als jij geen hulp vraagt, doet niemand dat in jouw team.

Jij zet de toon.
Als jij blijft rennen, rennen zij mee.
Als jij blijft pompen, pompen zij door. (en stiekem… hou ik ook van pompen 😉).

Tot iedereen bezig is met overleven, in plaats van groeien.

De kunst zit niet in harder werken, maar in stilstaan. Durven stoppen. Zeggen ik weet het niet. Zeggen help me even. Want op dat moment geef je je mensen toestemming om hetzelfde te doen. En dat is leiderschap.

Wees de leider die jij zelf nodig hebt.
Voor jezelf en voor je team.

Durf jij te stoppen voordat je stilvalt?